İzlenen Bir Blog Yazısı: Sessiz Vlog

-

Bir dönem yazılarıma ara vermiş ve bu günceyi epey boşlamıştım. Oluşan o boşluğu ise yeni gözdem YouTube ile doldurdum. Aşağı yukarı sekiz yıldır kendi kanalım var; yeni fikirler bulmak, onları elle tutulur ve izlenir hâle getirmek en büyük eğlencem oldu. Önceleri hiç hazırlık yapmadan, sadece kameranın kayıt tuşuna basarak çektiğim videolarıma son iki yıldır senaryo yazarak devam ediyorum. Bu süreçte yazmanın gücünü adeta yeniden keşfettim; zaten buraya geri dönmeme yardım eden de o oldu.

Bir ara senaryolarımı bu blogda da yayımlamayı düşündüm ancak bunların farklı disiplinler olduğunu fark ettim. Belki ileride bir senaryo, ayrıca bir blog yazısına dönüştürülebilir. Videoları doğrudan burada paylaşmak da aklımdan geçmedi değil; fakat bunun, zaten kısıtlı sayıdaki sadık okuruma bir nezaketsizlik olabileceğini hissettim. Yine de zaman içinde bazı yazılarımın arasına konuyla ilgili videolarımı ekledim; dileyen okurlarımın göz atması için onları oraya bıraktım. Aşağıdaki sessiz video, tam da bu güncenin ruhuna uygun olduğu için buraya dahil oldu.

İzlemenin okumaktan daha zahmetsiz olduğunu biliyorum; ancak aşağıdaki video, aslında "izlenen bir blog yazısıdır."


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Annemin Yolculuğu

-
Resim
Bilenler bilir, annem 7 yıldır Alzheimer hastası. Kasım 2019'dan beri de özel ve iyi bir bakımevinde yaşıyor. Annemle ilgili her gün bilgilendirme yapar, sağlık takibi hakkında düzenli bilgi verirler. Kardeşim de sıklıkla ziyaret ve kontrol ettiğinden içim rahattır. Yanından görüntülü aramalar yapar, aramızdaki mesafeleri ortadan kaldırır. Elini tutmak, saçını okşamak hasretiyle ben de her İstanbul'a gittiğimde ilk annemi görürüm. Eskisi kadar sık İstanbul'a geçmediğimden, kardeşimin oradaki varlığı hem annem hem de benim için değerlidir. Önemli bir şey olursa hızla yanlarında olacağımı bilirim. 29 Ağustos sabah telefonuma şöyle bir mesaj düştü: "Annenizde şu bulgular görüldü. Bu durumlar oluştu. Şu şekilde müdahale edildi." Bunun üstüne bir takım tahliller için onaylar istendi. 31 Ağustos günü de "An itibarıyla hastaneye sevk ediliyor!" haberi geldi. Hemen ardından kardeşim de panikle aradı: "Abi annem kötü!" Annem hep güleç ve neşeli bir kad...
Devamı

Bu da geçer Ya Hu

-
Resim
2007 kış olabilir, tam hatırlamıyorum. O dönem Zebra’da çalışan arkadaşım Mehmet (Gözetlik), yeni işe başlayan sanat yönetmeninin kutlama mahiyetindeki ev partisine benim de katılmamı istemişti. Tanımadığım birinin evine davetlinin davetlisi olarak gitmeyi tercih etmesem de ısrarı karşısında pes ettim. Böylece o akşam ev sahibi Gökhan'la tanışmış oldum... Gökhan'ın mütevazi evinde dikkatimi ilk çeken şey, salonun duvarına boydan boya yazılmış, Arapça bir yazı oldu. Tabi anlamından önce bu geometrik tipografinin, evin dekorasyonuna bu kadar hakim kılınması beni etkilemişti. Karşısında insanı küçücük hissettiren devasa boyutta bir leke. Maalesef elimde bir fotoğrafı yok. (Daha sonra taşındığım Bebek'te, evin bir duvara boyadık.) Tıpkı Edirne Eski Camii'nin duvarlarını süsleyen devasa tasarlanmış hat yazılar gibi olduğunu söylemem yeterli sanırım. Edirne Eski Camii Duvarda, kökü Bizans’a dayanan "k'afto ta perasi" yani "bu da geçer" ol...
Devamı

Tam da Meyhanede Mahsur Kalmalık Gün

-
Resim
İstanbul’daki elli dördüncü gün ve son gecem. Ayrılmaya bir önceki gün karar verdik. Annemin kaybı sonrası yapılması gereken resmi işlerin peşinde evraklarımızı toplamışken, son kertede vergi dairesinde randevular doluydu. İstanbul’da bir dakika fazla kalmak istemediğimden, "çok da acelesi yoktur" diyebildik ve artık uçak biletlerimizi aldık. Annemin vefatına uzanan sürecin üzüntüsü bir yana, İstanbul’da kalmak bana pek iyi gelmiyor. İstanbul doğup büyüdüğüm ve harika bir şehir olsa da, artık buraya ait hissetmiyorum. Hele elde olmayan sebeplerden kalış süresi uzarsa afakan basıyor. Bunu sizinle paylaşıyorum; zira bazı arkadaşlarım İstanbul konusunda hassas, hatta kafi ötesi şoven oldukları için hızlı bir savunmayla azarlayabilirler. Yani aramızda kalsın. Hayatımı uğraşlarımın olduğu, gökyüzünü görebildiğim ve tüm sosyal çevremi kurduğum yerden uzakta geçirince İstanbul’da pek yapacak bir şey bulamıyorum. İstanbul'da en mutlu olduğum yer. Bunun üstüne, konuya vakıf arkada...
Devamı