Kaçış Planı

Bir dönem yazılarıma ara vermiş ve bu günceyi epey boşlamıştım. Oluşan o boşluğu ise yeni gözdem YouTube ile doldurdum. Aşağı yukarı sekiz yıldır kendi kanalım var; yeni fikirler bulmak, onları elle tutulur ve izlenir hâle getirmek en büyük eğlencem oldu. Önceleri hiç hazırlık yapmadan, sadece kameranın kayıt tuşuna basarak çektiğim videolarıma son iki yıldır senaryo yazarak devam ediyorum. Bu süreçte yazmanın gücünü adeta yeniden keşfettim; zaten buraya geri dönmeme yardım eden de o oldu. Bir ara senaryolarımı bu blogda da yayımlamayı düşündüm ancak bunların farklı disiplinler olduğunu fark ettim. Belki ileride bir senaryo, ayrıca bir blog yazısına dönüştürülebilir. Videoları doğrudan burada paylaşmak da aklımdan geçmedi değil; fakat bunun, zaten kısıtlı sayıdaki sadık okuruma bir nezaketsizlik olabileceğini hissettim. Yine de zaman içinde bazı yazılarımın arasına konuyla ilgili videolarımı ekledim; dileyen okurlarımın göz atması için onları oraya bıraktım. Aşağıdaki sessiz video, tam...

Magnitogorsk’ta gökyüzü, Tanrı’nın kentin üzerine serdiği, ağır ve kirli gri bir brandadan ibaretti. Anton Jukovic’in tabelacı dükkânı, bir bina girişinin birkaç basamak altında; tütün ve tiner kokusunun, dökümhanelerden gelen kömür isiyle kaynaştığı basık bir mahzendi. Üç floresan lamba, karanlığın o yoğun kıvamını delmek için cızırdayarak umutsuzca titrerdi. Anton, o isli sisin ortasında bir yandan sipariş tabelalarını boyar, diğer yandan nefes almak adına kente inat, rengârenk ve keskin hatlı resimler çizerdi. Anton'un Atölyesi Anton Jukovic Bu basık mahzen, aynı zamanda ruhun nefes aldığı küçük bir sanat atölyesiydi. Bazı resimlerini sergilediği restoranın sahibi ve tek gerçek dostu Vladimir’e sık sık şöyle derdi: "Sanat, Vladimir; bu kurşuni dumanın içindeki can sıkıntısı olmasa nereden doğacak? Ruhum pas tutmazsa, kalemim zihnimdekileri kâğıda dökmez." Jukovic, adı mahalle sınırlarını biraz aşmış bir çizer olsa da geçimini zor sağlardı. Çoğu zaman içtiği votkaların ...